թուրք.seyir “նայել”,”զննել”, “տեսնել” բառից. նշանակում է “զվարճավայր”,”զբոսատեղի”,”հանդես”: Որպես անձնանուն հնում եղել է միայն արևմտահայերի և ղարաբաղցիների մոտ, սակայն քսանական թվականներից գործածական դարձավ Հայկինոյի անդրանիկ նկարի՝ “Նամուսի” ազդեցությամբ, որի նյութը վերցրած է Շիվանզադեի համանուն վեպից: Այժմ տարածված անուն է: Սրանից ունենք և Սեյրանյան ազգանունը: